OriginsEdit Wczesne Grand Prix Kanady było jednym z najważniejszych wydarzeń nowych Mistrzostw Kanady Samochodów Sportowych, serii, która powstała wraz z Grand Prix Kanady. Prix w Mosport Park niedaleko Toronto w 1961 roku. Mosport Park (który nadal jest w swojej pierwotnej konfiguracji) był spektakularnym i wymagającym torem, który miał wiele wzlotów i upadków; tor był popularny wśród kierowców. W wydarzeniu wzięło udział kilku międzynarodowych kierowców samochodów sportowych oraz Formuły 1. Przez pierwsze pięć lat zawody wygrywaliby kierowcy z wcześniejszym doświadczeniem w Formule 1 lub wjeżdżaliby do mistrzostw po wygraniu Grand Prix Kanady. W 1966 roku odbył się kanadyjsko-amerykański Challenge Cup, w którym wygrał Amerykanin Mark Donohue. Formuła 1 przejęła kolejny rok, chociaż serie CSCC i Can-Am nadal rywalizowały w Mosport w swoich własnych imprezach. Formula OneEdit Mosport Park i Mont-TremblantEdit Wydarzenie zostało przeprowadzone jako część mistrzostw świata Formuły 1 w 1967 roku; Na miejsce wydarzenia wybrano Mosport Park. Tor w Ontario przeplatał się z Circuit Mont-Tremblant w Quebecu, gdzie odbywały się Grand Prix Kanady w 1968 i 1970 roku. Mont-Tremblant, położone 1 1⁄2 godziny na północny zachód od Montrealu, przypominało Mosport Park, ponieważ było spektakularnym tor, który miał duże zmiany wysokości i był bardzo wymagający. Pierwszy wyścig o mistrzostwo odbył się w październiku między rundami niemieckimi i włoskimi; wygrał Jack Brabham ze swoim kolegą z Nowej Zelandii Dennym Hulme, który ukończył Brabham 1-2. Zawody z 1968 roku, które zostały przeniesione na koniec września, aby można je było połączyć z Grand Prix Stanów Zjednoczonych na Watkins Glen widział, jak pechowy Nowozelandczyk Chris Amon prowadził od startu do 17 okrążeń od końca 90 okrążeń, kiedy pękła mu skrzynia biegów; zespół McLarena zakończył 1: 2, a rodacy Amona, Hulme i Bruce McLaren, zdobyli najwyższe wyróżnienia. W 1969 roku w Mosport Park Brytyjczyk Jackie Stewart wspiął się z 4. miejsca, aby objąć prowadzenie, ale Jacky Ickx szybko zbliżał się, a Stewart i Ickx walczył do 33. okrążenia, kiedy po raz czwarty dotarł na okrążenie korsarza Al Pease, Ickx próbował wyprzedzić Stewarta i oba samochody zderzyły się. na prowadzenie aż do flagi w szachownicę. Wściekły Stewart skarżył się swojemu szefowi Kenowi Tyrrellowi na Pease, który skarżył się organizatorom. 48-letni Pease otrzymał następnie czarną flagę dyskwalifikującą po ukończeniu mniej niż połowy liczby okrążeń liderzy ukończyli wyścig w niemal żenująco przestarzałym Eagle-Climax i stali się jedynym kierowcą w historii F1, który został zdyskwalifikowany za bycie zbyt wolnym. W 1970 roku Ickx ponownie wygrał ze swoim szwajcarskim kolegą z drużyny Clayem Regazzonim, dając wynik Ferrari 1 –2. Jednak tor Mont-Tremblant nie został ponownie użyty w Formule 1 ze względu na obawy o bezpieczeństwo związane z surowymi zimami poważnie wpływającymi na powierzchnię toru i spór z lokalnymi władzami wyścigowymi w 1972 r. Naprzemiennie wyścig został zatrzymany i Mosport utrzymał się wyłącznie. Grand Prix Kanady z 1971 roku. W 1971 roku Mosport Park zalał deszcz; główne wydarzenie zostało opóźnione po śmiertelnym wypadku podczas wyścigu wspierającego Formuły Ford i zanim się rozpoczął, mocno padało. Jackie Stewart z łatwością odniósł zwycięstwo w marszu Tyrrella ze Szweda Ronniego Petersona. W 1972 roku Mosport został zaktualizowany o nowe funkcje bezpieczeństwa, a Stewart ponownie wygrał. 1973 był ciekawym wydarzeniem; podobnie jak wyścig 2 lata temu była to impreza przemoczona deszczem. Austriak Niki Lauda w BRM objął prowadzenie od Petersona w Lotusie na 3. okrążeniu. Lauda prowadził aż do 20. okrążenia, kiedy przyszedł zmienić opony; Po zderzeniu François Ceverta i Jody Schecktera na 33. okrążeniu doszło do sporego zamieszania, co doprowadziło do nieudanej przerwy w wyścigu samochodu, po której sytuacja stała się bardzo zdezorientowana, ponieważ samochód nie zdołał wyłonić lidera i pozwolił wyprzedzającym zdobyć prawie okrążenie. Wszystko to sprawiło, że na prowadzeniu wylądował Brytyjczyk Jackie Oliver, drugi Amerykanin Peter Revson, a trzeci Francuz Jean-Pierre Beltoise. Spośród tych trzech Revson miał najbardziej konkurencyjny samochód, więc ostatecznie wyszedł na prowadzenie i prowadził aż do flagi, podczas gdy brazylijski kolega Petersona, Emerson Fittipaldi, szarżował, by spróbować nadrobić stracony grunt i wyprzedził Olivera i Beltoise na ostatnich okrążeniach. by zająć drugie miejsce. Przez wiele godzin po wyścigu panowało zamieszanie, ale ostatecznie potwierdzono, że Revson był zwycięzcą – dzięki szczęśliwej przerwie, gdy pojawił się samochód wyścigowy. W 1974 r. Fittipaldi wygrał, podczas gdy jego rywale z mistrzostw Clay Regazzoni zajął drugie miejsce, a Jody Scheckter ciężko rozbił się po awarii hamulca w swoim było wydarzenia 1975, a wydarzenie 1976 było tym, w którym Brytyjczyk James Hunt dowiedział się, że jego 9 punktów z Brands Hatch zostało odebranych i został zdyskwalifikowany; Hunt wygrał w tym roku Grand Prix Kanady, jeżdżąc wściekle przez cały wyścig. W 1977 roku zadebiutował w Ferrari francusko-kanadyjski Gilles Villeneuve. Ale obawy o bezpieczeństwo wyboistego Mosport Park pojawiły się, gdy Brytyjczyk Ian Ashley miał straszny wypadek podczas wjeżdżania na wyboistą górę. Hesketh Ashley przewrócił barierki Armco i wszedł do wieży telewizyjnej. Urodzony w Niemczech Anglik odniósł poważne obrażenia, a ratowanie go było nieskuteczne i czasochłonne; a brak bezpieczeństwa w Mosport został podkreślony, gdy Jochen Mass stracił kontrolę nad swoim McLarenem i uderzył w barierkę, która praktycznie spłaszczyła się po uderzeniu. Jody Scheckter wygrał ten wyścig na swoim Wolf, ale ponieważ bezpieczeństwo nie było wystarczająco dobre dla Formuły 1 na trudnym i bardzo szybkim torze Mosport Park, przedstawiono nową propozycję: tor o nazwie Circuit Île Notre Dame; sztuczna wyspa pośrodku drogi morskiej św. Wawrzyńca, na której odbyło się słynne Expo 67. Poszczególne drogi na wyspie zostały połączone i zmodyfikowane, a następnie zbudowano obiekty bokserskie w celu utworzenia tymczasowego toru wyścigowego. Grand Prix Kanady po raz pierwszy odbyło się tam w 1978 roku i odbywa się tam od tamtej pory, z wyjątkiem dwóch oddzielnych lat, kiedy to wydarzenie zostało odwołane. MontrealEdit Pierwszy zwycięzca W Montrealu pochodził z Quebecu Villeneuve, jeździł Ferrari. W 1979 roku zmodyfikowano układ toru, aby był szybszy, a Australijczyk Alan Jones wygrał, a następnie wygrał wyścig w 1980 roku i tego samego roku mistrzostwo kierowców. W 1980 roku doszło również do dużego spiętrzenia linii startowej z udziałem brazylijskiego rywala Jonesa, Nelsona Piqueta, po tym jak on i Jones zderzyli się w bardzo szybkim zakręcie Droit du Casino. Piquet wskoczył do swojego zapasowego samochodu z mocniejszym silnikiem kwalifikacyjnym; ale silnik wybuchł i Piquet wycofał się z wyścigu. Sezon i kariera wyścigowa F1 Francuza Jean-Pierrea Jabouillea dobiegły końca, kiedy uderzył czołowo swoim Renault w ścianę opony. Miał bardzo połamane nogi; wysoki Francuz potrzebował miesięcy, aby dojść do siebie. W 1981 roku odbyło się przesiąknięte deszczem wydarzenie, w którym pod koniec wyścigu Villeneuve zademonstrował swoje umiejętności panowania nad samochodem, kiedy przednie skrzydło jego Ferrari było przekrzywione po wypadku i pojechał na trzecie miejsce z samochodem w takim stanie. Francuz Jacques Laffite odniósł swoje ostatnie zwycięstwo w F1, a następnie Brytyjczyk John Watson i Villeneuve. Villeneuve zginął w 1982 roku na swoim ostatnim okrążeniu kwalifikacyjnym do Grand Prix Belgii. Kilka tygodni po jego śmierci tor wyścigowy w Montrealu został po nim przemianowany na Circuit Gilles Villeneuve. Gilles Villeneuve był jedną z pierwszych osób wprowadzonych do Canadian Motorsport Hall of Fame i jest jak dotąd jedynym kanadyjskim zwycięzcą Grand Prix Kanady Formuły 1. Grand Prix Kanady 1982 roku było tragicznym wydarzeniem w cieniu śmierci Villeneuvea miesiąc wcześniej. To był kolejny wypadek, kiedy kolega z drużyny Villeneuve, Didier Pironi, utknął w martwym punkcie na przedzie pola startowego. Najpierw Raul Boesel zadał cios w nieruchomy pojazd, a potem Riccardo Paletti uderzył bezpośrednio w tył Ferrari Pironiego na dystansie 180 km. / h (110 mph). Pironi i lekarz F1, Sid Watkins, przybyli z pomocą Palettiemu, aby spróbować wyciągnąć go z samochodu, który na krótko się zapalił. Po pół godzinie 23-letni Paletti został wyciągnięty i przewieziony do pobliskiego szpitala, gdzie uległ kontuzjom. Nelson Piquet wygrał wyścig w swoim Brabhamie. 1982 był również znaczący, ponieważ wyścig został przeniesiony z października na czerwiec, a wydarzenie miało miejsce na początku czerwca. W 1983 roku Francuz René Arnoux wygrał swój pierwszy wyścig jako Ferrari kierowca, aw następnym roku Piquet ponownie wygrał w Brabhamie napędzanym przez BMW. W 1985 Ferrari zakończyło wyścig 1-2 z Włochem Michele Alboreto i Szwedem Stefanem Johanssonem, którzy otrzymali najwyższe wyróżnienia od Francuza Alaina Prosta, podczas gdy Lotus wywalczył ostatnią w historii lokatę w pierwszym rzędzie, kiedy Elio de Angelis i Ayrton Senna rozpoczęli wyścig 1-2. 1986 był wyścigiem konkurencyjnym. Finn Keke Rosberg w McLarenie szarżował przez pole, złapał i wyprzedził brytyjskiego lidera Nigela Mansella. Ale Rosberg, podobnie jak inni faworyci, napotkał problemy, bądź nefiting Mansell, który wygrał wyścig. W 1987 r. Wyścig nie odbył się z powodu sporu sponsorskiego między dwoma lokalnymi browarami, Labatt i Molson. Podczas przerwy tor został zmodyfikowany, a linia startu przesunęła się na obecną pozycję. W 1988 roku Brazylijczyk Ayrton Senna odniósł zwycięstwo w podbijającym McLarenie MP4 / 4 z silnikiem turbodoładowanym Hondy, a rok następny o mało co nie wygrał, ale silnik Hondy w jego McLarenie zawiódł i Belg Thierry Boutsen odniósł zwycięstwo, które było pierwszym w jego karierze F1. Rok 1990, podobnie jak rok wcześniej, był deszczem i przyniósł szereg wypadków; Senna znów wyszedł, by 1991 roku doszło do dramatycznego finału, w którym Williams Nigela Mansella zawiódł na ostatnim okrążeniu zaledwie kilka zakrętów przed linią mety; Nelson Piquet odniósł swoje 23. i ostatnie zwycięstwo w F1 w Benetton. Austriak Gerhard Berger wygrał wyścig z 1992 roku po dominacji Mansell odpadł po zderzeniu z kolegą z drużyny Bergera, Senną. Alain Prost wygrał zawody w 1993 roku, odpierając porywającą jazdę Senny, aw odpowiedzi na tragedie Imoli, w 1994 roku bardzo szybki zakręt Droit du Casino zamienił się w szykanę. Niemiec Michael Schumacher wygrał tę imprezę. Jean Alesi z Ferrari wygrał edycję 1995, która odbyła się w jego 31. urodziny i która byłaby jedyną wygraną w jego karierze. Alesi odziedziczył prowadzenie, gdy Michael Schumacher popełnił problemy z elektrycznością i zawiodła hydraulika Damona Hilla. Zwycięstwo było popularne dla Alesi, zwłaszcza po kilku nie nagrodzonych jazdach rok wcześniej, a mianowicie we Włoszech. Zwycięstwo Alesiego w Montrealu zostało przez wielu uznane za najpopularniejsze zwycięstwo wyścigowe sezonu, ponieważ było to Ferrari numer 27 – należące niegdyś do słynnego Gillesa Villeneuve podczas jego ukochanego Grand Prix w domu. Schumacher podwiózł Alesiego z powrotem do doły po tym, jak samochód Alesi zabrakło paliwa tuż przed spinką do włosów w Pits. W tym czasie wyścig Grand Prix Kanady zyskał na znaczeniu; upadek Grand Prix w Detroit, Phoenix i Mexico City oznaczał, że była to jedyna runda Grand Prix Ameryki Północnej od 1993 roku i będzie to jedyna runda w Ameryce Północnej do 2000 roku i ponownie od 2008 do 2011 roku po kolejnej upadek Grand Prix Stanów Zjednoczonych, tym razem w Indianapolis. Był to również jeden z dwóch wyścigów w całych Amerykach, drugi to Grand Prix Brazylii, chociaż Grand Prix Argentyny powracało przez 4 krótkie lata od 1995 do 1998. W 1996 roku usunięto róg kasyna i zmieniono układ; bieg z nawrotu na dole toru zamienił się w prostą. Brytyjczyk Damon Hill wygrał to wydarzenie, a wyścig w 1997 roku został przerwany wcześniej z powodu wypadku z udziałem Oliviera Panisa. Został wykluczony z dziewięciu wyścigów, a niektórzy postrzegają to jako punkt zwrotny w karierze zwycięzcy Grand Prix Monako z 1996 roku. W wyścigach od 1997 do 2004 (z wyjątkiem 1999 i 2001) Michael Schumacher zwyciężył w Ferrari. W 1999 r. Finn Mika Häkkinen wygrał, aw 2001 r. Po raz pierwszy w historii Formuły 1 dojechali na miejsce 1: 2, gdy Ralf i Michael Schumacher stanęli na podium. Bracia Schumacher ukończyli 1–2 również w edycji 2003, rok 2001 był również znany z tego, że Jean Alesi osiągnął najlepszy finisz sezonu Prosta; swoje piąte miejsce świętował, robiąc kilka pączków w swoim pojeździe i wrzucając kask do Wyścig w 2007 roku był miejscem pierwszego zwycięstwa debiutanta Lewisa Hamiltona. Na 67 okrążeniu Takuma Sato wyprzedził Fernando Alonso z McLarena-Mercedesa, by wiwatować na torze, tuż po wyprzedzeniu Ralfa Schumachera i wyprzedzeniem Kimi Räikkönena Ferrari na początku wyścigu. W wyścigu Sato przesunął się ze środka pola na koniec stawki i na piątą pozycję, zanim błąd w pit stopie spowodował, że cofnął się na jedenaste miejsce. Sato wywalczył 5 miejsc na boisku na ostatnich 15 okrążeniach, by zająć szóste miejsce. Sato został wybrany „Kierowcą dnia” na stronie ITV po pierwszym zwycięstwie Lewisa Hamiltona. W wyścigu doszło również do okropnej katastrofy z udziałem Roberta Kubicy (który wygrał wyścig w następnym sezonie, w wyniku czego był jego jedynym F1). Grand Prix Kanady 2011 stało się najdłuższym jak dotąd wyścigiem Formuły 1; burze opóźniły wyścig o wiele godzin; ale kiedy znów ruszył, Brytyjczyk Jenson Button przebił się przez boisko z ostatniego miejsca po restarcie na 41 okrążeniu i dogonił Niemca. lider Sebastian Vettel, którego zmusił do popełnienia błędu, wyprzedził kierowcę Red Bulla, a Brytyjczyk odniósł zwycięstwo w czymś, co określił jako „mój najlepszy wyścig w historii”. Podczas Grand Prix Kanady 2013 Vettel zdominował swój Red Bull, ale to był także świadkiem pierwszego od 12 lat śmiertelnego wypadku związanego z Formułą 1. Trzydziestoośmioletni marszałek toru Mark Robinson został przejechany przez pojazd ratowniczy, a wypadek wydarzył się, gdy sędziowie usuwali Saubera Estebana Gutiérreza po meksykańskim odwrócił się na końcowych etapach wyścigu. Robinson zmarł później w szpitalu i stał się pierwszą śmiercią na torze w Formule 1 od czasu śmierci marszałka Grahama Beveridgea podczas Grand Prix Australii w 2001 roku.