Uśmiechnięci, pełni energii - jak na dwunastolatków przystało. Takimi zwykłymi chłopcami jednak nie są. Kamila poznaliśmy jesienią w filmie "Chce się żyć" Macieja Pieprzycy. Andrzeja możemy teraz oglądać w "Biegnij, chłopcze, biegnij" Pepe Danquarta. Dwie, niezwykłe historie, dwóch niesamowitych chłopców. Poznajcie bliźniaków Tkacz - spotkaliśmy się z nimi i z ich rodzicami! Ach, ci bliźniacy! Takie duety nie trafiają się na ekranie nazbyt często. Mary-Kate i Ashley Olsen z "Pełnej chaty" i całej serii lekkich komedii dla nastolatków, przerażające Lisa i Louise Burns z "Lśnienia", James i Oliver Phelps z "Harry'ego Pottera" czy Lech i Jarosław Kaczyńscy, którzy - zanim zajęli się polityką - zdobyli sławę jako urwisy z "O dwóch takich, co ukradli Księżyc". Bliźniacy Andrzej i Kamil (ur. 29 listopada 2001 roku) swoją przygodę z kinem dopiero rozpoczynają. Może kiedyś będą nas bawić lub straszyć, na razie jednak przede wszystkim wzruszają i zachwycają, tworząc na ekranie autentyczne postacie. Kamila poznaliśmy już kilka miesięcy temu - za sprawą "Chce się żyć" Macieja Pieprzycy, w którym - razem z Dawidem Ogrodnikiem - stworzył Mateusza, chłopca całkowicie sparaliżowanego i pozbawionego możliwości komunikacji ze światem zewnętrznym. - Kamil zagrał swoją rolę na tyle przekonująco, że nawet przewodniczący jury Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Montrealu, Jirí Menzel, nie mógł uwierzyć, że jest to w pełni sprawne dziecko - wspomina pani Joanna Tkacz, mama chłopców. Debiutem Andrzeja jest "Biegnij, chłopcze, biegnij" Pepe Danquarta, prawdziwa opowieść o żydowskim chłopcu, Sruliku, któremu udało się przeżyć II wojnę światową w lasach i u przypadkowych gospodarzy, nawet Niemców. Kamil w tym zadaniu wsparł brata - tak zadecydował reżyser. Podobno bez większych trudności rozróżniał swoich młodych gwiazdorów. Identyczni? Na pierwszy rzut oka są identyczni, rodzicom jednak nie byliby w stanie spłatać figla. - Chłopcy nie są identyczni - śmieje się pan Sebastian Tkacz, tata. - Nie tylko my na pierwszy rzut oka widzimy różnicę. Nawet zrobiliśmy taką zabawę na ich fanpage'u. Wszystkie odpowiedzi były prawidłowe. Kolegów też nie oszukają. - Raz czy dwa na obozie sportowym ubrali się identycznie, czym trochę rozzłościli towarzyszy - wspomina Joanna Tkacz. - W szkole na razie chyba z tego nie korzystali… Mówię "chyba", bo nie zdradzają nam wszystkich tajemnic. - Rzadko ubieramy się identycznie - śpieszą z wyjaśnieniami Kamil i Andrzej (Andy - tak nazywała go ekipa "Biegnij, chłopcze, biegnij"). - W szkole i tak wszyscy koledzy nas rozpoznają, więc żaden dowcip by się nie udał - dodają z lekkim rozczarowaniem. Sprawa nie przedstawia się jednak aż tak łatwo, szczególnie gdy widzi się chłopców w kostiumie Srulika. - Chłopcy mają inne zęby, usta, uśmiechy, nosy. Kamil ma malutki pieprzyk pod okiem, po którym rozpoznawało ich pół ekipy - podpowiada mama bliźniaków. - Jeżeli chodzi o to, który z nich gra w danej scenie w "Biegnij, chłopcze, biegnij"… możemy tylko zdradzić, że Kamil obstawił wszystkie sceny płaczu, bo potrafi to robić na zawołanie i całkowicie profesjonalnie, z totalnym usmarkaniem się - pół żartem, pół serio stwierdza Joanna Tkacz. Nie tylko kamera Aktorstwo nie jest jedyną pasją Andrzeja i Kamila. - Rzadko oglądamy telewizję. Lubimy za to chodzić do teatru - na przykład na sztuki ze Zbigniewem Zamachowskim i Wojciechem Malajkatem - opowiadają. - Zainteresowań mają całą masę, uwielbiają czytać książki, grają na pianinie, uprawiają jujitsu. Udało im się dostać do kółka teatralnego Teatru Ochota. Są wzorowymi uczniami, a przed nimi właśnie wybór gimnazjum - wymienia Joanna Tkacz. - Odkrywam też tajniki matematyki - wtrąca się z uśmiechem Andrzej, który marzy o tym, by zostać nie gwiazdą ekranu, a architektem. - W wolnych chwilach mógłbym też grać w filmach - dopowiada. - Jak trafi się jakiś ciekawy casting, to chętnie na niego pójdę. Bracia Tkacz: nie są zwykłymi chłopcami Bez chwili zastanowienia pobiegł na casting do "Biegnij, chłopcze, biegnij". Przecież nie mógł nie spróbować swoich sił, skoro Kamil dopiero co zdobył rolę w "Chce się żyć". I tym bardziej, że obaj chłopcy z kamerą miał już od dawna do czynienia. Filmowe marzenia - Kamera zawsze ich kochała - przyznaje Joanna Tkacz. - Razem z mężem prowadzimy portal i stowarzyszenie dla rodziców bliźniąt. Kamil i Andrzej od pierwszych lat często towarzyszyli nam w różnych nagraniach związanych z tą działalnością. W telewizyjnym studiu czuli się znakomicie. Później zagrali w reklamie, wreszcie dowiedzieliśmy się o castingach. Gdy Kamil został wybrany, Andrzej, oczywiście, też chciał mieć "swój film". Okazja przydarzyła się szybciej, niż ktokolwiek z nas mógł się spodziewać. - Tak jak Kamil chciałem mieć swój film - śmieje się Andrzej, mówiąc o tym, jak znalazł się na planie "Biegnij, chłopcze, biegnij". Na casting przyszedł tłum chłopców. Wybrano kilku, w tym jego. Na kolejnym etapie prób otrzymał trudniejsze zadania - musiał wymyślić i pokazać historię o tym, jak traci rękę. - Najwyraźniej reżyserowi spodobał się mój pomysł pokonania żołnierzy Gestapo kilkoma ciosami jujitsu - opowiada Andy. "Maskotki" ekipy Praca na planie nie była jednak tylko zabawą, ale bliźniacy wyzwań się nie boją! Mogą też liczyć na wsparcie rodziców. - Jeśli chodzi o film "Biegnij, chłopcze, biegnij", staraliśmy się ich obu przygotować - wspomina Sebastian Tkacz. - Obejrzeliśmy kilka filmów mówiących o Holokauście, trochę im o tym opowiadaliśmy (bo w szkole byli na etapie średniowiecza) - dodaje Joanna Tkacz. - Oczywiście baliśmy się, że temat jest trudny, a zdjęcia mogą być wyczerpujące, jednak chłopcy doskonale potrafili oddzielić rzeczywistość od fikcji filmowej. Bardzo pomogło im to, że byli przez ten czas razem, bo po pierwsze są ze sobą zżyci, a po drugie mogli się dzielić wrażeniami i emocjami. Dużym ułatwieniem w radzeniu sobie z napięciem i zmęczeniem było przyjacielskie nastawienie całej ekipy i wspaniała, bardzo często zabawna atmosfera na planie. Chłopcy byli "maskotkami" ekipy i wszyscy starali się spełniać najdrobniejsze ich zachcianki. Nie bez znaczenia był fakt, że reżyser sam ma brata bliźniaka i doskonale wczuwał się w emocje chłopców, a ich podświadomy kontakt od pierwszego dnia był wręcz niezwykły. Chwilę wcześniej Kamil zmierzył się z postacią Mateusza. - Do filmu "Chce się żyć" musiałem się długo przygotowywać fizycznie, uczyć się różnych ruchów i zachowań. W "Biegnij, chłopcze, biegnij" musiałem natomiast poznać tło historyczne - opowiada chłopiec, który o graniu myśli coraz poważniej. - W aktorstwie jest coś ekstremalnego. Nigdy nie wiesz, z czym się spotkasz i co będziesz musiał zrobić - mówi. - A ja lubię takie wyzwania. Chciałbym skończyć akademię teatralną, grać w teatrze, ale też w filmach. Zabawa, zabawą, ale… Plan "Biegnij, chłopcze, biegnij" oznaczał nie tylko zadania aktorskie, ale również wyjazd z kraju - chociaż opowieść rozgrywa się w Polsce, zdjęcia realizowano w Niemczech. Trzeba było również pogodzić granie z nauką. - Andrzej grał, a ja odrabiałem lekcje i na odwrót - wspomina Kamil. Dyrekcja, nauczyciele i uczniowie szkoły, do której uczęszczają bracia, codziennie - przez dwa miesiące - dostarczali mailowo lub telefonicznie zadania i skany zeszytów. - Praca chłopców przy "Biegnij, chłopcze, biegnij" wymagała od nas dobrej logistyki - przyznaje Joanna Tkacz. - Przez półtora miesiąca z chłopcami był tata, co tydzień pakując i rozpakowując bagaże, dzieci, psa i keyboard (lokalizacja zdjęć zmieniała się co kilka dni). - Mama co tydzień starała się do nich dołączyć na weekend, a pod koniec przejęła opiekę nad dziećmi na dwa tygodnie - dodaje Sebastian Tkacz. - Na planie chłopcy mieli też osobistą opiekunkę i tłumaczkę. Codziennie mieliśmy kontakt z ekipą, ale w ich pracę staraliśmy się nie ingerować – czasami tylko pytano nas o zgodę na trudniejsze sceny, w których powinien wystąpić kaskader. Chłopcy nie chcieli, by ktoś ich zastępował. Zjedzenie ślimaka i ucieczka przed gestapo - Najbardziej podobały mi się sceny kaskaderskie. Najfajniejsza była ucieczka z gestapo - wspinanie się po ciężarówce na dach budynku - Andrzej szybko śpieszy z wyjaśnieniami. - Na zdjęciach zimowych bez przerwy było mi zimno, choćby dlatego, że buty były już trochę za ciasne, a na dworze panował ostry mróz. Najbardziej zmarzłem w scenie, w której miałem spaść z drzewa - miałem tak zgrabiałe ręce, że naprawdę z niego zleciałem... a scena w końcu nie trafiła do filmu! Bracia Tkacz: nie są zwykłymi chłopcami - Najbardziej zapamiętałem scenę, w której musiałem ukrywać się w bagnie - dzieli się swoimi przeżyciami Kamil. - Dziś się z niej śmieję, a wtedy… Na początku bardzo się bałem, do tego strasznie tam śmierdziało. Myślałem, że będą jakieś próby, a tu nagle usłyszałem "AKCJA" i zrozumiałem, że, po prostu, muszę wskoczyć do tego bagna i grać... But utknął mi w błocie i wszyscy się ze mnie śmiali, a ja nie mogłem wyjść! Ratownik rzucił mi linę i próbował mnie wyciągnąć, co skończyło się moją wywrotką: twarzą prosto w bagno - śmieje się. Wbrew temu, co mówi jego mama, miał pewne trudności z płaczem. - Scena, w której rozpłakałem się przed lustrem w szpitalu, po amputacji ręki, była najtrudniejsza. W innej musiałem wymiotować - niezbyt zabawna sprawa. Swoje "gastryczne" wyzwania miał też Andrzej. - Ta praca była fantastyczną przygodą, ale… najtrudniejsze były chyba sceny z jedzeniem, które kręciliśmy bardzo długo i wiele razy je powtarzając. Najwięcej problemów miałem ze zjedzeniem ślimaka, którego się brzydziłem. Zieleń na mojej twarzy to nie charakteryzacja - opowiada Andy. - I jeszcze był długi dialog w jidysz - przypomina sobie. Cztery języki, dwóch zaradnych chłopców "Biegnij, chłopcze, biegnij" rozgrywa się w trzech językach: polskim, jidysz i niemieckim. Jeszcze większa "plątanina" panowała na planie. - Reżyser Danquart nie zna słowa po polsku - zdradza Kamil. - Nauczyliśmy go mówić tylko "dobra" - śmieje się. - No jak to, Pepe nauczył się też "dziękuję" i "tak" - uzupełnia Andrzej. - Cały czas była z nami Ola, nasza opiekunka i tłumaczka. Uczyliśmy Nadine, odpowiedzialną za kostiumy, odmieniać polskie rzeczowniki. Z ekipą dogadywaliśmy się po angielsku - kontynuuje Kamil. - A Nadine mówiła do mnie "biegnij, chłopcie, do Kitty". Kitty [Kratschke] robiła nam make-up. Pierwszy autograf Polscy dziennikarze poznali najpierw Kamila - gdy z ekipą przybył na konferencję prasową "Chce się żyć" na festiwalu w Gdyni, ale to Andrzej przecierał szlaki w spotkaniach z mediami. Jako pierwszy dał też swój autograf. - Na planie "Biegnij, chłopcze, biegnij" podszedł do mnie niemiecki chłopiec z książką Uriego Orleva [autora literackiej wersji wojennych dziejów Yorama Fridmana, pierwowzoru postaci Srulika - przyp. red.] i poprosił o wpis - opowiada Jędrek. - Na planie odbywały się też konferencje, więc to ja jako pierwszy spotkałem się z dziennikarzami - śmieje się. A jak na karierę zapatrują się rodzice chłopców? Czy przestrzegają ich przed pułapkami gwiazdorstwa, znojami zawodu aktora? - Prawdę mówiąc, nie zachęcamy ich ani nie zniechęcamy - odpowiada Joanna Tkacz. - Chłopcy są bardzo ambitni i mają dość dobrze poukładane w głowie. O wyborze zawodu chyba jeszcze za wcześnie mówić, w ich wieku dzieci marzą o kosmosie, a potem im mija - dodaje Sebastian Tkacz. Na razie jednak państwo Tkacz starają się pomagać chłopcom w realizacji marzeń. - Zdolne dziecko to prawdziwe wyzwanie - trzeba mu zapewnić dodatkowe rozrywki, ale uważać, żeby go nie zamęczyć... - mówią. - Jest to też kosztowne wyzwanie. Na razie chłopcy godzą szkołę z całą masą zajęć dodatkowych, które wybierają sami i wiedzą, że jak tylko będzie czegoś za dużo, w każdej chwili będą mogli zrezygnować. Problem w tym, że oni nie chcą z niczego rezygnować...